راه اصل و مبدا خود را بازجویید

خوشحالی و خوشبختی واقعی امری نیست که آن را مال خود سازیم . خوشحالی و خوشبختی واقعی امری است که می بایست آن را بیاموزیم .

همه ی ما از یاد برده ایم که چه کسی هستیم . گه گاهی خود و هویت واقعی خود را به یاد می آوریم اما مجددا آن را از یاد می بریم . سفر ما به سوی خوشبختی واقعی و بازگشت به اصل خویش نیز همین است . این سفر هرگز در امتداد یک خط مستقیم نیست بلکه در امتداد مسیری منحنی و دایره وار است . پس از هر جا که آغاز می کنیم مجدد به همانجا برمی گردیم ، اما با هر دور، درد فراموشی کمتر می شود و به یاد آوردن ساده تر می گردد .

مسیر رشد روحی و معنوی ما انسان ها درست مانند مسیر پرواز یک عقاب در آسمان است . عقاب هرگز در امتداد خطی مستقیم بالا نمی رود .  بلکه می چرخد و می چرخد و مساحتی محدود و مشخص را چندین بار – اما هر بار در ارتفاعی بالاتر –  دور می زند .

سفر ما نیز همین گونه است . یعنی رسیدن ما به کمال ، یکپارچگی و وحدت وجود آغازینمان به تدریج و آرام آرام رخ می دهد تا بدان جا  که با حقیقت در می آمیزیم و با آن یکی می شویم .

تال مود می گوید : "بر شانه ی هر یک از تیغه های علف فرشته ای آرمیده که زیر گوش او زمزمه می کند که رشد کن و بالا برو"

بدانید که شما نیز در سفر خود به سوی اصل و مبدا ، به خود رها نشده اید . هر انسانی ، مراقبان و نگهبانانی دارد . معلمان و آموزگاران شما هنگامی بر سر راهتان قرار می گیرند که بدان ها نیاز داشته باشید و آمادگی آن را یافته باشید . در گذشته نیز راهنمایان و آموزگارانی داشته اید . برخی از آن ها را می شناسید و برخی را نمی شناسید . فراموش نکنید که راهنمایان و آموزگاران شما به شکل های مختلفی بر سر راهتان ظاهر می شوند و در این میان بهترین آن ها حتی ممکن است به شکل راهنما و آموزگار به نظر نیایند .

کار و وظیفه ی راهنمایان ، آموزگاران و معلمان در این سفر این نیست که شما را جایی ببرند ، بلکه کار و وظیفه ی اصلی آنان این است که به شما کمک کنند به جایی که هستید توجه کنید و در آنجا حضور داشته باشید . خود را بیابید و بدانید در کجا و برای چه در این آفرینش قرار دارید . و بالاتر از همه ی این ها بدانید که زندگی وعشق چه مفهوم والایی دارند .